Door een gekleurde bril

Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben nogal conservatief. Ik ben vóór een duidelijke procedure in het asielbeleid. En ik ben ervoor dat mensen, die onrechtmatig of voor hun eigen gewin in Nederland verblijven, teruggaan naar hun land van herkomst wanneer dat veilig is.
Ik houd niet van demonstraties, stille tochten zijn niets voor mij. En tóch liep ik deze week mee in iets dergelijks. Voor het eerst en waarschijnlijk ook voor het laatst in mijn leven.

Ik liep mee in de hartentocht waarover al veel geschreven is in de media. De hartentocht voor Howick, Lily en hun moeder Armina. De hartentocht die als doel had: het gezin een warm hart toedragen. Of, om met een ander spreekwoord te spreken, de hartentocht die bedoeld was om het gezin een hart onder de riem te steken.

Waarom? Omdat ik Lily en Howick persoonlijk ken en dankbaar ben dat ik hen mocht leren kennen. Over subjectiviteit gesproken. Ik weet het: een gekleurde bril. Een wassen neus, die principes en overtuigingen van mij. Ik erken het.

Lily en Howick bezoeken al enkele jaren een christelijke club, georganiseerd vanuit de St. Joriskerk te Amersfoort.
‘k Ben één van de leidinggevenden van deze club. Met veel liefde halen
gemeenteleden hen op bij het AZC, om ze vervolgens naar club te brengen. Ik kan
nu wel schrijven dat de broer en zus ontzettend opvielen in hun gezelligheid, grapjes,
enzovoorts. Maar dan zou ik liegen. Want weet je? De kinderen vielen helemaal niet op! Ze
waren onopvallende deelnemers aan de club. Ze lazen mee uit de Bijbel. Ze zongen mee met de liedjes. Ze deden mee met onze creatieve activiteiten, zoals potjes beschilderen voor de oudere mensen in onze gemeente. Ze waren beter in het spel “Wie is de Mol?” dan ik… Lily en Howick draaiden gewoon mee, eigenlijk alsof ze al jaren in Nederland woonden.

En dat was ook zo.

Na negen-en-een-halfjaar wonen in Nederland is maandag iets verdrietigs gebeurd. Een gezin werd gebroken. Armina, een zeer betrokken liefdevolle moeder, werd (angstig en depressief) uitgezet naar Armenië. Zonder kinderen. Lily en Howick ondergedoken.

De media is er vol van. Zoekt naar schuldigen. Zoekt naar de persoon of groep die gelijk heeft. Het ene medium geeft aan dat moeder zélf te lang is doorgegaan met procederen terwijl zij in 2009 al voor het eerst hoorde dat zij Nederland moest verlaten en dat keer op keer uit opvolgende rechtzaken deze uitkomst kwam. Het andere medium geeft aan dat, zolang negen jaar procederen mogelijk is, de Nederlandse staat de schuldige is die door teveel bureaucratie dergelijke situaties in de hand werkt. Weer een ander medium geeft aan dat er uitzonderingen gemaakt moeten worden binnen de (strenge) kinderpardonwet. Mogelijk zit in alle berichtgeving wel een kern van waarheid. Het is makkelijk praten vanaf de zijlijn. Of je nu links of rechts van die lijn staat.

De media is er nu nog vol van. Maar over een dag, week of maand? Wie is dan nog geïnteresseerd in de afloop van deze kwestie? Het interesseert me niet eens.
Ik kan alleen maar denken: hoe gaat het met Lily en Howick? Hoe gaat het met Armina? Hoe en waar zal de lieve en creatieve Lily opgroeien? Hoe en waar zal de beleefde en vriendelijke Howick opgroeien? Zal dit gezin herenigd worden? En zo ja, waar? Wat voor een volwassenen worden Lily en Howick, zoiets meegemaakt hebbende?

Deze situatie heeft alleen maar verliezers. Maar onschuldige kinderen zijn in dit verhaal meegetrokken in het geruzie van volwassenen. Lily en Howick zijn de grootste verliezers. Hun grootste verlies? Ik vermoed dat hun grootste verlies het vertrouwen in de mensheid zal zijn.
Lily en Howick, we zongen het regelmatig met elkaar in de kerk en ik zing het jullie in gedachten toe:

“Ga met God en Hij zal met je zijn
jou nabij op al je wegen
met Zijn raad en troost en zegen.
Ga met God en Hij zal met je zijn.

Ga met God en Hij zal met je zijn
bij gevaar, in bange tijden
over jou Zijn vleugels spreiden
Ga met God en Hij zal met je zijn

Ga met God en Hij zal met je zijn
tot wij weer elkaar ontmoeten
in Zijn naam elkaar begroeten
Ga met God en Hij zal met je zijn.”

4 gedachten over “Door een gekleurde bril”

  1. Beste MijnGroenegras,

    Ja, ik ben ook bevoordeeld. Ik ken Armina pas sinds vorig jaar augustus. Willemijn Vlot had vrijwilligers gevraagd om kinderen en hun ouders te brengen naar of op te halen van het kamp van Gave in Otterloo. Ik mocht ze weer ophalen en kreeg Armina en Howick en Lily toegewezen. Maar Lily ging uiteindelijk met een andere auto mee en ik kreeg Hamlet, die ik al lang kende ervoor in de plaats. We hadden een leuke terureis naar het AZC met allerlei raadsels en verhalen. Leuke echte jongens, beetje eigenwijs.
    Dit jaar op 29 juli was ik weer op het AZC, deze keer om weer andere kinderen, die ik ken uit De Schaapskooi naar een kamp van Vluchtelingenwerk in Vierhouten te brengen. Toen sprak ik Howick nog even, die op diezelfde dag weer naar Otterloo ging.
    Dat heb ik de zondag daarna aan Armina gechat, eigenlijk alleen maar om eens te vragen hoe het ging. Ze was behoorlijk in de stress. Ze had nog niets van haar kinderen gehoord en was bang, dat hen iets zou overkomen. Ze was gaan logeren bij een vriendin, omdat ze zich alleen voelde zonder Lily naast zich.
    Ze was verdrietig en twijfelde aan zichzelf. Het was dus een chatgesprek maar ik kon merken, dat ze wanhopig was. Ik heb haar aangeradem om eerst maar eens (te proberen) goed te slapen (het was al laat zondagavond).
    De volgende dag heb ik nog kort weer contact gehad met Armina. Toen ging het wat beter, schreef ze.

    Wij hebben vanuit de Geref. Kerk De Schaapskooi ook contact met gezinnen in het AZC, o.a. de ook Armeense familie H. Zij zijn ook bang, dat hen een soortgelijk lot boven het hoofd hangt.
    Een ander gezin heeft een half jaar geleden opeens een verblijfsvergunning gekregen! Mede dankzij de bemiddeling van hun vorige (!) burgemeester van Almelo.
    Het kan dus wel.

    Hartelijke groeten
    Henk Karssenberg.

    1. Dag Henk,

      Dank voor je reactie op m’n blog.
      Wat mooi om te lezen, hoe betrokken je bent (geraakt) bij dit gezin en meerdere gezinnen. Heftig hoe het leven van Lily, Howick en Armina dan sinds 29’juli (toen je haar voor het laatst sprak) veranderd is. Zij daar, kinderen achterlatend. Gebed nodig…
      Toevallig ben ik maandag met Hamlet en nog twee jongens naar een indoor speeltuin geweest. Even de gedachten verzetten na alle stress en angst.

      Groet,
      Marianne

    2. Dag Henk,

      Dank voor je reactie op m’n blog.
      Mooi om te lezen hoe je betrokken bent (geraakt) bij dit gezin en meerdere gezinnen binnen het AZC.
      Heftig om te bedenken hoe Armina’s leven op de kop staat sinds je haar op 29/7 voor het laatst sprak. Zij in Armenië, de kinderen ergens hier achterlatend. Verdrietig. Gebed nodig.

      Toevallig ben ik maandag met Hamlet en nog twee jongens uit het azc een middag naar een indoor speeltuin geweest. Even de gedachten verzetten na alle stress en angst. Wat maken óók zij regelmatig heftige dingen mee in zo’n AZC….

      Groet,
      Marianne

    3. Haha, ik bedoel natuurlijk ‘bevooroordeeld’.
      Maar ik voel me ook zeker bevoordeeld door zoveel mensen te kennen, die als vluchtelibgen hier komen. Wij kunnen soms helpen, maar ze brengen zichzelf als geschenken mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *