Dyslexie

Naar school gaan heb ik altijd geweldig gevonden.
Ik heb op 3 basisscholen en 2 middelbare scholen gezeten. In groep 4 ben ik blijven zitten met als reden ‘Neline is nog te speels’. Nou vond ik school altijd leuk, ik speelde met iedereen en was dol op de creatieve vakken. Ook buiten school was ik altijd in de weer met klasgenootjes en het liefste zo creatief mogelijk. Zo heb ik een tijd een eigen club gehad. Elke woensdag middag kwamen vriendinnen bij mij thuis en dan hadden we onze eigen club, mijn moeder hielp hier fanatiek aan mee. Zo maakte we echt van alles zoals b.v. glas in lood en kussentjes. We gingen schaatsen en hadden een toneelstuk die we elke week oefende. Geheel zelf in gevuld, dit stuk was zo goed gelukt dat we het ook echt hebben uitgevoerd in een tehuis voor blinde en slecht ziende.

Deze kant van school vond ik fijn, de andere kant van naar school gaan was minder fijn. LEREN, ik heb het nooit leuk gevonden. Ik kwam dan ook over als het speelse meisje die tijdens de lessen weg droomde. Omdat wij gingen verhuizen ben ik in groep 6 voor de 2de keer op een nieuwe school gekomen. Gelukkig had deze meester vrij vlot door dat er een reden achter het dromen zat. Na heel wat testen kwam toen duidelijk naar voren dat ik dyslexie heb. Je ontvangt dan ook een heuse dyslexie verklaring.
Ik vraag me wel af wie dit woord heeft bedacht bij mensen met een lees en taal probleem.
Eindelijk waren ze er dan achter wat er was en dat is heel prettig. Vanaf dat moment kan het onderwijs worden aangepast en er extra oefeningen worden geboden. Ik ben nooit gepest of geplaagd met dyslexie maar toch voelt het als een zere plek.

Ik merk dat dyslexie je een rem geeft, een rem om spontaan iets voor te lezen, iets op te schrijven als een ander mee kijkt. Een rem op de keuzes die je maakt. Voor een klein gedeelte wordt deze rem je ook op gelegd door andere. Zo zat ik op de MAVO, in het eerste jaar mocht ik Frans laten vallen, al gauw werd Duits ook een bespreekpunt. Mijn examen kon ik doen met een cassettebandje. Met de keuze voor een vervolg opleiding werden meerdere opleidingen mij afgeraden omdat het te lastig zou worden met mijn dyslexie. Dit heb ik achteraf juist heel vervelend gevonden. Hierdoor leerde ik dat ik voor de makkelijkste kant moest gaan, dat ik sommige dingen niet aan moest gaan omdat ik dyslexie heb. Dit is natuurlijk niet verkeerd of fout bedoeld en was het in die tijd de manier om er mee om te gaan.

Nu terug kijkend vind ik het jammer dat ik niet de richting in ben gegaan die ik wou, dat het toen nog niet werd om gedraaid dat als je dyslexie hebt de extra ondersteuning wordt geboden om toch te komen waar je wil, al zal het lastig zijn en moeilijk worden.
Nu ben ik 30 en wil me niet meer laten afremmen maar het aan gaan. Dat betekend dat ik nog steeds een rood hoofd zal krijgen met voorlezen, ik nog steeds moeilijke woorden opzoek op google voor de juiste spelling, ik nog steeds fouten maak met schrijven en dat ik er nog steeds van zal balen maar het probeer om te draaien. Hoe zorg ik ervoor dat ik die fout niet meer maak en het durven te benoemen. Alleen dan kan ik me zelf laten groeien en durf ik me ondanks die zere plek groot te maken en te laten zien.

We kunnen alles worden, als we later groter zijn.

 

3 gedachten over “Dyslexie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *