Gebroken nachten

Vanaf de geboorte van je kindje weet je dat de gebroken nachten gaan beginnen. Je bent erop voorbereid. Al hoop je dat deze fase zo kort mogelijk is. Bij onze beide kinderen heb ik genoten van de nachtvoedingen. Trots zat ik ze in bed te voeden terwijl de wereld om mij heen diep in slaap was. Het voelde als gouden momenten omdat je weet dat dit maar een korte fase is en het daarna nooit meer terug zal komen.
De eerste maanden na de geboorte van je kindje vragen mensen om je heen altijd hoe het gaat met de nachten. Na zo’n 6 maanden houdt die vraag op.
De gebroken nachten hielden voor ons niet op. Onze zoon bleef in het ritme van om de 2 uur voeden. Toen hij een half jaar was, zijn wij zijn ouders, op zoek gegaan naar een oplossing om langere nachten te gaan maken. Twee jaar lang zijn we opzoek geweest. We hebben van alles geprobeerd. Elke tip probeerde we uit. We schakelde hulp in van het consultatiebureau, fysiotherapeut, osteopathie, huisarts, KNO-arts, Kinderarts en een orthopedagoog . Ze keken mee met onze zoektocht. We hebben veel ontdekt wat hielp in zijn ontwikkeling maar doorslapen, nee dat deed hij nog steeds niet. Sterker nog het werd alleen maar erger. Als we geluk hadden kwamen we zelf aan zo’n 4 uur slaap verdeelt over de nacht.
Er zijn nachten geweest dat ik pas om half 4 in me bed lag en dan de slaap niet kon vatten.
Ik heb vaak naar hem staan kijken midden in de nacht terwijl ik zachtjes aan het huilen was. Onmacht en het gevoel dat ik aan het falen was. Dat zelfs zijn eigen moeder niet kon ontdekken wat er aan de hand was.
Nu is hij 26 maanden en sinds 2 weken gaat het redelijk met slapen en komt hij nog maar 2 keer per nacht! Wat een verademing.
De afgelopen 2 jaar waren intens. Ik ben gaan leven in een soort trans. Ergens zwevend tussen hemel en aarde. Dat was de enige manier om te overleven en om alle ballen hoog te houden. Opgeven was geen optie. Je gezin, je werk en de maatschappij gaat door en verwacht dat ook van jou. Ik heb een stap terug gedaan in mijn sociale leven. Sommige vriendschappen zijn daardoor verwaterd. Maar als ik dat niet had gedaan was het me niet gelukt, om elke ochtend als dit kleine mensje mij met zijn stralende oogjes aankeek, de nacht te vergeten. Om voor hem te blijven zoeken en door te zetten. Om onze dochter niet uit het oog te verliezen. En alle ‘verplichte’ ballen hoog te houden.
Nog steeds is het soms moeilijk om een goede moeder, leuke partner, een betrokken dochter, zus en vriendin te zijn. Om te bruisen op mijn werk.
Langzaam begin ik weer te landen. Ik merk nu pas hoe moe ik ben. Ik ben zo ontzettend moe dat met een paar nachten redelijk slapen ik er nog niet ben.
Deze fase zal nog wel even duren en blijven we rustig door zoeken. Maar zo nu en dan droom ik over de fase dat ik eerder naar bed ga dan hij. Ik droom dat ik s’morgens wakker wordt en uitgeslapen ben.
Waarschijnlijk droom ik in die fase over dit mooie jongetje van 2 en zijn prachtige zus. Want zij zijn mijn droom die ik nu leef.

2 gedachten over “Gebroken nachten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *