Het perfecte plaatje

De ene naar de andere blog volgt elkaar op, Bloggen over hoe groen het gras wel niet is. Hoe mooi het leven is en hoe groen het gras zich maar kleurt. Op sociaal media zie je precies hetzelfde. Foto’s, berichten, tweets. Besteed een paar minuten op instagram en je ziet alleen maar het geluk van een ander. We delen graag alles wat ons trots, dankbaar en gelukkig maakt. Geluk is een belofte die voor iedereen binnen handbereik ligt, want geluk maak je immers zelf, toch?! Niks mis mee om die mooie momenten te delen en ze zelf dus te zien.

Als ik van andere op sociaalmedia hun perfecte plaatjes voorbij zie komen koppel ik dit vaak naar mezelf. De perfect ingerichte huizen, vrolijke kinderen in schattige kleertjes, gelukkige stellen en blije vriendinnen. Soms met een lichte jaloezie kijk ik er naat. Ja dat wil ik ook. Dat is misschien het eerste wat bij mij opkomt. Zwijmelend kijken naar het geluk van die ander. Zelf doe ik daar ook aan mee want je laat toch echt niet zien hoe je eruit ziet als je net uit bed komt of een leuke foto van je kinderen met een ontplofte bende op de achtergrond. Nee ik hou het liefste het naar de buiten wereld ook zo perfect mogelijk.

Maar geloof mij ik heb heus wel door dat het perfecte plaatje niet bestaat. Dat de instagram accounts die vol staan met prachtige woonkamers, georganiseerde kinderspeelhoeken, gezonde maaltijden en brave kindjes mij voor de gek houden zodat ik dat wil nastreven. Het echte beeld is dat ik dit voor het moederschap wel voor ogen had. Gezonde maaltijden, suikervrij en geen tv of iPad, rust in een opgeruimd huis. Bij onze oudste ben ik een heel eind gekomen. Toch zijn sommige dingen er in geslopen. Gewoontes die ik van te voren echt NOT DON zou vinden. Maar ik kan misschien teleurgesteld zijn dat na zeven jaar moederschap ik tot de conclusie ben gekomen dat dit toch wel mislukt is. Mijn huis is soms ontploft met speelgoed en knutsel spullen. Mijn bank zit onder de rijstwafel restjes. De schone was staat tussen deze chaos te wachten om opgevouwen te worden. Mijn ramen zitten onder de kindervingers en er slingeren verschillende fietsjes rond het huis.

Mijn leven draait niet meer om het keurige huis, om schone ramen en een strak georganiseerde keuken. Om hippe en dure meubels, om te leven volgens de nieuwste trend en een instagram vol perfecte plaatjes. Nee, mijn leven draait nu om de mensjes die in dat rommelhuis wonen. Deze mooie mensen waarmee ik kan lachen, spelen, kletsen en mijn leven mag delen. Door hun wil ik graag alles uit mijn handen laten vallen om de boel de boel te laten en alleen nog maar te zien hoe perfect zij met zijn alle mijn leven maken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *