M i j l p a a l

Ik ben nu een werkende moeder. Klinkt best leuk vind ik zelf.
Ik had er zelf niet bij stilgestaan totdat ik aan het werk ging, Mick bij mijn ouders bracht, en mijn vader zei “Je bent vanaf vandaag een werkende moeder”. In mijn vorige blog S T O E P K R I J T hebben jullie kunnen lezen hoe ik ernaar uitkeek om weer te gaan werken. Dat ik van te voren geen last had om Mick los te laten. Nu na een maand kan ik jullie vertellen dat het goed gaat. Het werken bevalt me prima. En mijn parttimebaan is goed te combineren met het huishouden. Het loslaten lukt de ene keer beter dan de andere keer. Dan heb ik het wel over mijzelf. Hormonen zijn van die stomme dingen waar je dan ineens last van hebt.

Gelukkig vindt Mick alles prima, leuk, goed en gezellig. Hij doet het super goed. Hij is super vrolijk, slaapt overal en eet super goed. Het loslaten gaat daardoor wel een stuk makkelijker. Waar wij echt geluk mee hebben is dat Mick lange nachten maakt. Het maakt niet uit waar hij overdag geweest is. Mick slaapt lekker door. Om 22.30 uur krijgt hij zijn laatste fles en wordt pas tussen 6.30 en 7.00 uur weer wakker. Hierdoor kunnen wij ook lekker slapen en valt het werken heel erg mee. We hebben in ieder geval geen slaapgebrek.

Het bevalt me goed om een werkende moeder te zijn. Ik merk dat ik meer geniet van de kleine dingen zoals samen knuffelen op een regenachtige dag. Samen lekker kletsen en lachen. In mijn verlof vond ik het vreselijk als het weer regende en ik dus aan huis gekluisterd was. Nu kan ik er echt van genieten. Lekker thuis samen met mijn kleine mannetje.
Waar ik nu als werkende moeder wel tegen aanloop is dat ik echt heel veel vergeet.
Voor mijn zwangerschap vergat ik nooit wat. Het was in ieder geval een uitzondering als ik wat vergat. Tijdens mij verlof viel het mezelf niet zo op dat ik dingen vergat. Maar nu vergeet ik zo’n beetje alles. Zwangerschapsdementie noemen ze het. Wat een verschikking.
Ik had nooit gedacht dat ik er zoveel last van kon hebben. Sinds ik aan het werk ben valt het mij pas op. Misschien denken jullie wel wat stelt ze zich aan. Hier een kleine greep (best grappig eigenlijk als ik het zo schrijf) uit mijn vergeten dingenlijst; De wasmachine aanzetten om de was vervolgens uren nat in de wasmachine te laten zitten. Dan nog maar een keer laten draaien. Je fietssleutels in de wandelwagen laten zitten en daar achter komen als de wagen, Mick en Maik weg zijn. Gelukkig wonen opa en oma dichtbij en springt opa op de fiets om mij de sleutel te brengen. Naar de winkel gaan voor drie boodschappen en echt niet meer weten wat je ook al weer moest halen. Als je thuis bent weer weten wat het was en nog maar een keer terug. Met een vriendin willen afspreken, vier data’s doorgeeft maar geen een dag eigenlijk kan. We hebben nog steeds niks afgesproken. Een kaartje voor iemand schrijven en een week later nog niet op de brievenbus gedaan hebben. Hij staat er nog steeds. Oeps…. Een mail op het werk lezen en vijf minuten later al niet meer weten wat er nou ook al weer in stond. Mijn collega’s kennen me en weten dat ik het echt niet expres doe. Zo zijn er nog wel meer dingen. Gelukkig is er voor alles een oplossing en proberen ik er om lachen.
Mijn vriend vindt het gelukkig wel prima. Nu is hij niet de enige in huis die wel eens wat vergeet.

Ik kwam, zag en vergat wat ik van plan was.
Liefs,

Marlous

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *