R O U W E N

 

In juni 2014 ben ik afgestuurd aan de pabo.
Mijn WPO(LIO) loop ik op de Dominicus-Savio in Harderwijk. Ik heb hier al meerdere stages gelopen en het klikt met het team, kinderen en ouders. Ik voel me er goed.
Het is april 2014 als ik nog aan het afstuderen ben en de directeur in de pauze bij mij langs komt. Marlous, een collega is zwanger zou jij haar volgend schooljaar vanaf de herfstvakantie willen vervangen. Wat een mooi moment was dat. Ik hoef daar geen seconde over na te denken. Nog niet eens afgestuurd en gelijk de kans krijgen om iemand langdurig te vervangen. Ook ben ik enorm blij voor mijn collega dat ze zwanger is een wondertje op de wereld gaat zetten. Op dat moment heb ik haar dochter in de klas en we kunnen het goed vinden samen. Door mijn eerdere stages kennen we elkaar al een tijdje. Onze collegiale en moeder-juf relatie is goed. We zijn dan allebei ook enorm enthousiast dat ik haar mag gaan vervangen. Inmiddels hebben we genoten van de zomervakantie en komt het moment van invallen steeds dichterbij. Door omstandigheden gaan we na de zomervakantie vrij snel de klas samen draaien. We hebben de grootste lol samen en tegen de tijd haar verlof er aan zit te komen organiseren wij samen voor de klas een echte babyshower. Met de kinderen maken we er een feest van. Baby in bad, luiers verschonen, polonaise, cakejes versieren en het is natuurlijk tijd voor cadeautjes. Wat een onvergetelijke dag was dit. De kinderen waren onder de indruk van luiers verschonen op een baby born. Op het moment dat het wat te druk wordt spreken de kinderen elkaar aan dat de baby slaapt. Wat hebben wij gelachen. Met een lach en een tas vol cadeaus gaat mijn collega naar huis.
Haar verlof is begonnen.


Het is vrijdagochtend 21 november 8.10uur.
Dan sta ik voor groep 4 als een collega mijn klas binnenkomt.
Marlous, de baby is geboren maar met onze collega is het niet goed gegaan. Voor je het van andere hoort wil ik het je vertellen. Meer krijg ik niet te horen. Met een brok in mijn keel komen de kinderen binnen.
Ik weet niet wat me overkomt. Ik kan niemand iets vragen en sta met een klas vol kinderen. Zo goed als kan houd ik me groot en laat ik de kinderen niks merken. Het is vrijdag dus ze mogen hun weektaak afmaken en voor deze keer doen we geen taal of rekenles. We gaan naar het Pietenhuis en ik ben blij als alle kinderen veilig opgehaald zijn. Een collega die ook moeder is van een leerling uit de klas vangt mij op en neemt me even apart.
Wat ik dan te horen krijg is een grote klap.
Onze collega heeft een hersenbloeding gehad. De artsen kunnen nog niet veel kwijt over haar situatie dus we moeten afwachten.
Zondagmiddag 23 november 2014 krijgen wij te horen dat onze collega is overleden. We komen met alle collega’s samen op school om er voor elkaar te zijn. We troosten en steunen elkaar. Hoe moeilijk het ook is, we moeten samen bespreken over wat we morgen gaan doen. Op maandagmorgen staat mij een enorm zware taak te wachten. Ik moet de klas gaan vertellen dat hun juf is overleden. Ik ben net vijf maanden afgestudeerd en heb geen idee hoe ik dit moet doen.
Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan. Ik heb lood in mijn schoenen en mijn lijf voelt alsof ik een marathon heb gelopen. Hoe ik dit ga doen weet ik niet. Maar het moet, ik moet de kinderen vertellen dat hun lieve juf er niet meer is. De ouders zijn via de mail op de hoogte gebracht.
Het valt me zwaar als de deuren opengaan. Ik sta de kinderen zoals elke ochtend bij de deur op te wachten. Wat ben ik blij om ze te zien. De kinderen geven mij een hand en van sommige krijg ik een knuffel. Ik krijg een knoop in mijn maag. Deze kleine onschuldige kindjes moet ik straks het verschrikkelijke nieuws vertellen. Gelukkig krijg ik steun van collega’s en ouders. Een paar betrokken moeders blijven bij me tot het moment dat ik het de kinderen verteld heb. Hoe ik het precies gedaan heb weet ik niet meer. Op de automatische piloot denk ik. Een ding kan ik je vertellen het was een opluchting om het te vertellen. Waar ik zo tegen opzag was er eindelijk uit. De kinderen waren lief, verdrietig, druk en onberekenbaar.
In de hal staat een herdenkingstafel met een foto. Ik bespreek met de kinderen dat ze altijd even bij de juf langs mogen als ze dit willen. Ik laat ze vrij en vertrouw erop dat ze er niet gaan stieren. Wat ben ik trots op deze kleine kinderen van 4,5 en 6 jaar. Ze gaan naar het herdenkplekje even te kletsen bij de juf, vertellen wat ze gedaan hebben om een boekje te lezen of gewoon even samen te kijken naar de foto. Ik kijk stiekem om het hoekje en zie ze daar staan. Hoe zwaar ik het zelf ook heb, deze kleine lieve kleuters geven mij kracht. Voor hun ga ik door!
Of ik het goed heb gedaan geen idee.
Ja, ik heb zitten huilen in de kring.
Ja, ik heb staan huilen bij het afscheid op het plein.
Ja, ik heb verteld dat ik ook niet precies weet waar ze nu is.
Er zijn genoeg handleiding, handvaten, boekjes en tips. Maar tot het moment dat je er zelf voor staat, dat je een moeder van een leerling, een collega en de juf van jouw klas verliest. Pas dan kom je erachter wat rouwen is, dat er niet een manier is, en dat je het eigenlijk echt zelf moet doen. Dan is een knuffel en ruimte bieden om te rouwen en alles door laten gaan het belangrijkste. Regelmatig hebben we boekjes gelezen met elkaar, heb ik mijn kindjes een knuffel gegeven als het nodig was. Hoe moeilijk het ook was, de rommelpiet is gewoon geweest, en we hebben gewoon sinterklaas gevierd. Een ding weet ik zeker; perfect rouwen bestaat niet. Na dit schooljaar heb ik om verschillende redenen besloten om uit het onderwijs te gaan. Maar wat voelt het goed als ik naar de stad fiets en kinderen tegenkom en zij mij nog steeds hartelijk groeten met “Hé, juf Marlous”. Dat maakt mij trots en blij en geeft het gevoel dat ik toch iets goed heb gedaan.
Wie weet wat de toekomst brengt. Een ding weet ik zeker.
Deze kinderen en mijn lieve collega zitten voor altijd in mijn hart.

 

10 gedachten over “R O U W E N”

  1. Zo goed om deze verschrikkelijke gebeurtenis vanuit een andere hoek te lezen. Heel mooi omschreven en wat heb jij het goed gedaan!

  2. Wat mooi geschreven Marlous!
    Ook hier komen de herinneringen bij het lezen weer voorbij. Samen met wat moeders hebben we geprobeerd om ook jullie als juffen te helpen in wat voor vorm dan ook. Samen toewerken naar het indrukwekkende afscheid op het plein……samen met de kinderen een kadootje knutselen voor de kleine man….een luisteren oor bieden.

    Lieve Marlous…..twijfel niet aan jezelf….je hebt de kinderen hardstikke goed opgevangen…..ze hebben op je kunnen bouwen tijdens hun verdriet, ieder op hun eigen manier!!

  3. ja …tranen over mijn wangen!
    Ik leef mee ook met de familie !
    goed gedaan ,goed geschreven!!

    soms gaan dingen niet zoals het zou moeten gaan!!

  4. Ik hoor je praten over de blog en dacht ik ga hem lezen, ik zit met tranen in mijn ogen. Ik weet nog heel goed dat wij het ook te horen kregen (ondanks dat we op de schakel zaten) vanaf buiten het plein was het afscheid te zien en dit was heel indrukwekkend.

    Lieve collega,
    Wat ik zo lees heb je de kinderen goed opgevangen. En gedaan wat je kon doen. Je bent een topper!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *