S T O E P K R I J T

2 december ben ik bevallen van onze prachtige zoon Mick.
Inmiddels is hij al tien weken. Wat gaat de tijd toch hard.
Het einde van mijn verlof is nu echt in zicht. Voordat ik met verlof ging had ik het voornemen om  tot 36 weken door te werken. Helaas moest ik door gezondheidsredenen al met 33 weken stoppen met werken. Al met al ben ik dus al een behoorlijke tijd niet aan het werk. Veel mensen, bekenden en onbekenden vragen of ik het lastig vind om straks weer te gaan werken.
Natuurlijk is het lastig om je kind, dat je 9 maanden hebt gedragen en daarna 10 weken elke dag hebt verzorgd, ineens te moeten missen.

Toch kijk ik ernaar uit om te gaan werken. Het thuis zijn, overal over na moeten denken, een bezoekje aan de supermarkt te moeten  plannen en van de ene luier in de andere luier rollen vind ik echt niet erg en ik geniet er van.
Toch ben ik er klaar voor om ook weer wat te gaan doen. Niet meer alleen maar moeder zijn maar ook een collega, en weer badjuf Marlous. Ik kan weer wat gaan betekenen voor andere.

Je zult nu wel denken waarom is de titel van dit stukje stoepkrijt. Ik zal het je uitleggen.
Mijn buurjongen van vijf heeft mij namelijk een prachtig inzicht gegeven. Van de week klopte hij op het raam. Onze bel hangt net de hoog. Ik hoorde het wel maar dacht ik zie niemand. Een tijdje later klopte hij nog eens. Geduldig stond hij te wachten voor onze deur. Ons gesprek ging als volgt:
“Marlous, heb jij stoepkrijt voor me?”.
“Nee, wat ik had heb ik al eens aan jullie gegeven”.
“Mmmhh jammer ons stoepkrijt is nat”.
“Weet je wat, als ik weer in de winkel ben koop ik stoepkrijt.  Als dat van jullie dan nat is kun je nog eens aankloppen en het bij ons komen halen”.
“Nou Marlous koop dan maar twee pakjes. Dat is wel zo handig”.
“Dat is goed dat ga ik doen. “

 Glimlachend loop ik naar binnen. Wat een heerlijk kind. Mijn gedachten dwalen van het stoepkrijt af. Ik overdenk wat het zo heeft gemaakt dat mijn buurjongen zich zo vrij en veilig voelt om bij mij aan te kloppen en te vragen om stoepkrijt.  Dat hoop ik ook voor Mick. Dat hij opgroeit tot een zelfverzekerd jongetje met een eigen wil en eigen ik. Om een eigen ik te ontwikkelen en een gelukkig kind te zijn heeft hij liefde nodig, veel liefde. Natuurlijk geven wij als ouders dat. Ik heb nog nooit zoveel liefde gevoeld als dat ik voel voor Mick. Toch bijzonder wat een geboorte van een kind aan liefdesgevoelens in je losmaakt.

In mijn ogen zal de invloed van opa en oma’s, ooms en tantes, de leidsters van het kinderdagverblijf en andere kinderen er aan bijdragen dat Mick ook liefde op een andere manier voelt. Alle liefde die Mick van zijn ouders, opa, oma’s, ooms, tantes, andere familieleden, de leidsters, de andere kinderen krijgt, zal bijdragen aan zijn ontwikkeling. Het op groeien tot een eigen ik dat zich veilig en zelfverzekerd voelt.
Mijn verlof is bijna ten einde, het loslaten is begonnen. Om antwoord te geven op de vraag van alle bekenden en onbekenden. Natuurlijk vind ik het lastig om weer te gaan werken. Maar de gedachten dat Mick zoveel liefde gaat krijgen, maakt het voor mij een heel stuk makkelijker.
Ik heb er vertrouwen in dat Mick over vijf jaar aanbelt bij de buurvrouw en vraagt om een pakje stoepkrijt.

Veel liefs,

Marlous

2 gedachten over “S T O E P K R I J T”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *